Nieuws

Column: Code rood

Door Petra Jansen

Ik kreeg een Skype-berichtje van mijn vriendin Mona in Los Angeles. Het ging goed met haar. Er waren grote bosbranden en eentje was op slechts 6 kilometer van haar huis. Maar de meeste branden waren gelukkig onder controle.

Ik wilde haar een bericht terug sturen: "Hoi Mona, hier in Tilburg is de horrorwinter uitgebroken. Er ligt 10 centimeter sneeuw en de mensen klagen bij de gemeente dat er niet overal gestrooid is. Op de winterkermis in het centrum staat een sneeuwhelling maar die hebben ze gesloten vanwege te veel sneeuw. En in het populairste pretpark van Nederland, De Efteling, is het IJspaleis dicht vanwege het dramatische weer. De overheid raadt mensen af om vandaag de trein of de auto te pakken. Kinderen blijven thuis van school en het vliegveld is dicht. Maar ik ben vanmorgen in deze Winter des Doods gewoon op de fiets gestapt naar mijn werk en ik ben zonder kleerscheuren aangekomen."

Tja, winterweer in Nederland, dat is altijd dubbel smullen. Van de mooie, schilderachtige plaatjes maar ook van de pleuris die uitbreekt. Zondag heb ik de halve dag voor het raam gezeten met een kop thee om te genieten van het ontstaan van de witte wereld buiten. Binnen een halfuur veranderde mijn uitzicht van groen naar wit. Gelukkig, het kan nog, denk ik dan. Ondanks de opwarming van de aarde. Geniet er maar van.

Ik denk nog wel eens terug aan mijn jeugd in Tilburg-Zuid. Toen we bijna elke winter code rood hadden: schaatsen op de lange vijver langs de Berglandweg. Sleetje rijden op straat. Iedereen droomt er stiekem van; op elke kerstkaart die ik krijg zie ik witte landschappen en sneeuwmannen. Maar oh wee als die droom een dagje per jaar werkelijkheid wordt...

Petra Jansen

|Doorsturen