Nieuws

Column: Hard gelag

Door Petra Jansen

Ik heb één keer heel hard gelachen met de Cityring. Een jaar of tien geleden zat ik met vrienden op een terras aan het Piusplein. Vraag me niet waarom, want door al die verkeersherrie kun je jezelf daar niet eens horen denken. Maar goed, op een bepaald moment horen en zien we een ronkende, auto met donkere ramen aankomen scheuren vanuit de Piusstraat. De muziek goed hard natuurlijk voor de gewenste aandacht. Doordat hij te hard rijdt, verliest de bestuurder in de bocht enigszins de controle, waardoor zijn bolide nog net een paaltje raakt. Er klinkt een klap en het hele terras staat als één massa op om joelend te applaudisseren voor deze stunt met alleen flinke blikschade.

En verder is het vooral huilen met de pet op, met ons eigen circuit van Hockenheim. Dat er te hard gereden wordt, is duidelijk. Dat wijzen de opgevoerde politiecontroles van de afgelopen weken ook uit. Onoverzichtelijke oversteekplaatsen en fietsers die levensgevaarlijk rijgedrag vertonen, helpen ook niet. Maar waarom moeten er toch altijd eerst doden en zwaargewonden vallen voordat gevaarlijke situaties eindelijk worden aangepakt? Al in 2011 werd een studente op de Cityring doodgereden.

Wat mij nog meer verbaast, is dat de gemeente nog steeds niet voluit kiest voor de voetganger en fietser — duurzame mobiliteit, zoals dat zo mooi beschreven staat in het mobiliteitsplan 2040. Ok, de voetgangerslichten worden nu beter afgesteld en er worden wat rijstroken afgesloten. Maar ondertussen wordt de parkeergarage Pieter Vreedeplein nog beter bereikbaar gemaakt: komt u vooral allemaal met de auto mensen en parkeer zowat in de winkels!

Ach, de verstokte automobilisten en de winkeliers beginnen zich nu al te roeren. Wat blijft er straks nog over van alle mooie voornemens om het autoverkeer in te dammen? Ik heb één keer hard gelachen, verder blijft het vooral een hard gelag.

Petra Jansen

|Doorsturen