Nieuws

'Eigenlijk ben ik een geslaagd klungeltje'

Door Peter van Oirschot

TILBURG - Gerrit (Pater) Poels zit 50 jaar 'in het vak'. Vanwege zijn grote verdiensten voor de Tilburgse samenleving ontving hij afgelopen vrijdag de Gouden Legpenning, de hoogste gemeentelijke onderscheiding.

Door: Theo van Etten

Niet alleen de gasten, maar ook Gerrit en zijn vrouw Angelique wisten zich nog tal van hilarische anekdotes uit de afgelopen halve eeuw te herinneren. Deze schetsen een mooi beeld van het bijzondere werk van de markante persoon Gerrit Poels.

Een voormalig stagiaire vertelt hoe Gerrit haar leerde vloeken ("Dat mocht natuurlijk niet maar was het soms wel nodig"). En een collega-pater die Gerrit nog kent uit de tijd dat zij samen in het klooster zaten legt uit dat diens uittreding in 1969 onontkoombaar was: "Gerrit wilde meer voor de mensen doen dan vanuit het klooster mogelijk was. Zelf zegt hij overigens dat hij nooit is uitgetreden, maar doorgelopen."

Yvonne en Johan van Langen zijn medewerkers van het eerste uur. Geïnspireerd door Gerrit Poels zette Johan in Helmond een soortgelijk initiatief op als de daklozenopvang in Tilburg. Johan: "Poels weet je écht te pakken, dat is een gave." Yvonne vertelt: "Wij waren vrijheidsstrijders in de jaren 70 en wilden de wereld verbeteren. Gerrit was daarbij ons grote voorbeeld."

De jubilaris zelf vertelt over de begintijd waarin het ploeteren was: "Eigenlijk ben ik een geslaagd klungeltje. Aanvankelijk was ons groepje een merkwaardig, ongecontroleerd zootje bij elkaar. Niemand had een plan en alles mislukte. Gelukkig hebben wij heel veel donateurs en vrijwilligers in staat kunnen stellen ons te helpen. Dat is misschien wel het grootste succes. En nu ben ik bijzonder blij dat onze dochter Hülya dit 'geschifte' werk wil voortzetten."

Gerrit en zijn vrouw Angelique rijgen het ene na het andere verhaal aan elkaar. Over Jaoneke met zijn bakfiets, een van de eerste zwervers aan wie zij onderdak boden. Over de manier waarop Gerrit in het klooster gebruik maakte van de vrijgevigheid van zijn collega paters ("Ik nam geen pákje boter uit die doos maar een hele etage. Dan viel het minder op.") En over het 'wachtlopen' als zij eten voor de daklozen gingen halen: "Een van ons stond op de uitkijk en moest roepen als er iemand aan kwam." Waarop Gerrit schatert: "Dát noemden wij nou een roeping!"

Maar tegen drie uur neemt Angelique het heft én de microfoon in handen. Op gepaste wijze neemt zij afscheid van de gasten: "Maar nu moeten jullie gaan want het werk gaat gewoon door".

|Doorsturen