Nieuws

Een kijkje in het ziekenhuis

Maaike snijdt in darmen, ogen en longen

Door Peter van Oirschot

TILBURG - Deze week nam ik een kijkje achter de schermen van het Elisabeth-Tweesteden Ziekenhuis en ging ik langs bij Maaike de Witte, 25 jaar oud en woonachtig in De Reeshof. In haar vrije tijd is ze danseres, doordeweeks snijdt ze in darmen, ogen en longen. Maaike is namelijk werkzaam als histologisch analist. Histo wat?

Door Ilja Barsony

 

Een histologisch analist doet onderzoek naar weefsels. Maaike werkt op het routine lab. Daar komen om 7 uur s 'ochtends letterlijk stukjes van mensen binnen. Deze weefsels worden voorzien van een soort kaarsvet als beschermlaagje, waardoor je er beter in kunt snijden. Vervolgens snijden ze de weefsels uit, zodat de pathologen via een microscoop kunnen beoordelen of er iets aan de hand is en zo ja, wat?

Zoals in series als CSI gaat het er helaas niet aan toe. Toch gebeurt er genoeg op de afdeling klinische pathologie. Zo is het altijd weer een verrassing wat voor lichaamsdeel je aantreft, als je één van de witte weefselpotten openmaakt. En brengt het maken van kleurstofoplossingen zelfs ontploffingsgevaar met zich mee. Maaike: "Sinds ik hier werk is het nog niet voorgevallen, maar je moet er altijd voorzichtig mee zijn." Maar ook buiten het ontploffingsgevaar moet je altijd scherp zijn. "In mijn werk moet je weten dat je met mensen werkt. Elke fout is er eigenlijk één te veel. Elk jaar onderzoeken we wel zo'n 30.000 weefsels en voor al die mensen is het even belangrijk dat er secuur word gewerkt. Dat vind ik ook het leuke van mijn vak, je moet altijd op de toppen van je kunnen presteren. Je moet steeds bij de les zijn. Ook zet je je natuurlijk in voor de gezondheid van mensen, wat een voldaan gevoel geeft."

Wat ooit begon met een stage in het 3e jaar van de middelbare school is nu dus al dik 4 jaar haar beroep. Later zou ze graag het label kio willen bemachtigen. "Hiermee krijg je de verantwoordelijkheid om o.a. placenta's, bijzondere huiden, baarmoeder en lymfeklieren te behandelen". In gewone mensentaal: ze mag dan snijden in complexere stukjes van mensen. "Dit is een grote verantwoordelijkheid, maar lijkt me heel leuk."

Op het laboratorium wordt er hard gewerkt. Tijdens het interview en de rondleiding werd Maaike al meerdere keren (weliswaar met een knipoog) gewezen op het feit dat ze niet aan het werk was. Een dag is dan ook pas geslaagd, als al het weefsel van die dag is geprepareerd voor de pathologen. Tijdens een dag op het laboratorium wordt er buiten het harde werken ook veel gedold door het personeel. "We hebben een superleuk team en door de flexibele taakverdeling werk je met iedereen samen."

Tijdens de rondleiding achter de schermen van de afdeling klinische pathologie vallen een paar witte potten op. Ieder ander zou aarzelen of zelfs weigeren om er in te kijken, maar Maaike trekt zonder enige schroom de pot open. Met enkel een paar dunne handschoentjes aan pakt ze het stuk darm van ongeveer een halve meter eruit. "Op een gegeven moment wordt dat gewoon normaal", zegt Maaike tot slot.

|Doorsturen