Nieuws

Column: Alleen

Door Petra Jansen

Er was een documentaire op tv over eenzaamheid onder ouderen. In Rotterdam gingen twee dames op pad als vrijwilligers om eenzame en hulpbehoevende senioren te helpen. De dames gaan op bezoek bij een mevrouw van in de 80, die zichzelf nog heel zelfstandig acht. “Maar wat als er in huis nou iets gebeurt met u, hoe snel wordt u dan gevonden?”, vraagt een van de vrijwilligers. Daar heeft de oudere dame geen antwoord op.

Ik moest denken aan een gesprek dat ik een paar jaar geleden had met een kennis, over de risico’s van alleen wonen. Ik had er nooit bij stilgestaan dat je als alleenwonende best hulpeloos kunt zijn als er iets gebeurt. Niet alleen als je oud of ziek bent of een klein sociaal kringetje hebt. “Stel dat jij valt en van alles breekt. Hoe lang duurt het dan voor iemand jou komt helpen?”, hield de kennis mij voor. Daar moest ik even over nadenken. Ik woon alleen in een appartement, en werk parttime op kantoor. Mijn buurvrouw is heel veel weg. Misschien zou ik heel hard bonken op de vloer en schreeuwen, hopend dat de onderburen me zouden horen. Als ik tenminste niet al buiten westen was. Hoe snel zouden mensen mij missen? De aanleiding voor de documentaire was overigens een Rotterdamse die 10 jaar dood op bed had gelegen voordat iemand haar vond – een extreem voorbeeld.

Een bekende van mij die ook alleen woont, raakte nog niet zo lang geleden opgesloten in haar eigen badkamer, omdat het slot van de deur kapot was. Het duurde bijna een dag voordat een van de buren merkte dat er iets aan de hand was. Een ongeluk zit dus echt in een klein hoekje. Alle reden om eens een beetje meer op elkaar te gaan letten.

Petra Jansen

|Doorsturen