Nieuws

Column: Bureaustoel

Door Petra Jansen

Jaren had hij op mijn studeerkamer gestaan. Zijn robuuste zwarte gestalte nam nogal wat plaats in in de krappe ruimte. Ondertussen zat ik meestal in de woonkamer. Eigenlijk kon je om die reden wel spreken van een miskoop. Vaak heb ik hem dan ook niet gebruikt. Met een verhuizing voor de deur, besloot ik hem dan ook resoluut af te danken. Samen met een derdehands fauteuil van Ikea zette ik hem met foto en al op Marktplaats. 10 euro vroeg ik ervoor, hij was immers nog zo goed als nieuw. Daar stond hij dan te glimmen, tussen de afdankertjes die er heel wat slechter uitzagen, met hun versleten zittingen vol vlekken. Nee, die knapperd zou vast snel verkocht zijn.

Er meldde zich een belangstellende, Erika. Ze vroeg of ik een foto kon maken van mijn hand op de zitting? Om te kijken of het leer ingedeukt was. Oh ja, en of ik mezelf op de foto kon zetten zittend in de stoel, zodat ze de zithouding kon zien. Als klap op de vuurpijl vroeg Erika of ik een filmpje kon maken van mijzelf rijdend in de stoel, waarbij ze het geluid van de wielen op de vloer kon horen. Dat leek mij het moment om de conversatie te beëindigen.

Maar gelukkig meldde zich al snel weer een nieuwe gegadigde. Hij of zij bediende zich van de schuilnaam Liefhebber, dus dat moest wel goed zitten. Hij wilde diezelfde avond om 7 uur nog langskomen. Ik had het pronkstuk al prominent in de woonkamer gezet. Op de plek van zijn broertje de versleten fauteuil, die een uurtje daarvoor al wel verkocht was. Maar om kwart voor 8 stond hij daar nog steeds te glimmen.

U ziet, net als mensen krijgen ook bureaustoelen niet altijd de behandeling die ze verdienen.

Petra Jansen

|Doorsturen