Nieuws

Column: Durdouwe

Door Petra Jansen

Ik dacht maandag: misschien is het nu wel ineens heel druk bij Hudson’s Bay. Dat Tilburg denkt: laten we nog maar eens binnen gaan kijken, want straks kan het niet meer. Maar nee. De dames van de parfumerie- en make-up-afdeling hadden nog steeds alle tijd om gezellig met elkaar te keuvelen. Nou ja, gezellig. Misschien ging het wel over hun waarschijnlijke ontslag. Vriendelijk vind ik ze altijd wel, de medewerkers van Hudson’s Bay. Daar kunnen ze bij andere winkels in het centrum nog wat van leren. Desondanks heb ik bij het kwakkelende warenhuis – net als de meeste andere Tilburgers – nooit iets gekocht. Ik maak alleen gebruik maak van die handige doorloop, zeker als het buiten bar koud is. Eenmaal binnen blijf ik nergens hangen, zoals ik bij V&D altijd deed (de chocolaterie!), maar loop snel door onder het ziekenhuislicht, langs de prijzige handtassen en schoenen.

Mijn broer kocht er pas een horloge. Aan de verkoopster vroeg hij of ze het klokje ook meteen op de juiste tijd kon zetten. “Ach meneer”, zei ze. “Een horloge is tegenwoordig toch maar een modeartikel, wat maakt het dan uit op welke tijd ie staat.” Misschien is dat de reactie van iemand die zijn baan gaat verliezen en die het allemaal niks meer kan schelen. Of van iemand die gewoon niet zo goed met klanten kan omgaan.

De meeste Tilburgers waren in elk geval bij de tijd genoeg om zich twee jaar geleden te realiseren dat Hudson’s Bay in Tilburg een zieltogend bestaan zou gaan lijden. En toch kwam ie er. Zoals dat in Tilburg wel vaker gebeurt, gewoon een kwestie van durdouwe.

Ik begreep dat het stukje V&D-C&A-Hema de Gouden Driehoek wordt genoemd. Maar het begint nu toch wat af te bladderen.

Petra Jansen

|Doorsturen