Nieuws

Column: Envelop

Door Petra Jansen

Mijn vader kreeg post van de Flying Doctors. Niet die artsen en verpleegsters die mensenlevens redden in de Outback van Australië, maar hun Afrikaanse tegenhanger. Het was me nog al een pakket ¿ in een tijd waarin we graag de brievenbussen zo min mogelijk gevuld zien met papieren rommel. Mijn vader had de complete inhoud van de envelop uitgespreid op de keukentafel. Ik ging er eens goed voor zitten.

Eerst was er een bedelbrief van de directeur van Amref Flying Doctors, waarin zij smeekte om een donatie omdat anders de zo noodzakelijke hulpverlening geen doorgang kon vinden. Dit ging natuurlijk gepaard met veel onderstrepingen en uitroeptekens. Wie de brief dan eventueel nóg niet begrepen had, kon bellen met de directrice; ze had twee visitekaartjes bijgevoegd.

Verder was er een behoorlijk glossy uitziende folder waarin plaatselijke artsen uitgebreid vertelden hoe moeilijk maar ook nuttig hun werk in Afrika was. En ja, ze hadden echt meer geld nodig om hun goede werken voort te kunnen zetten.

Uiteraard ontbraken ook de spiegeltjes en kraaltjes niet. Deze keer kwamen ze in de vorm van een doosje pleisters. Zodat je bij elke snee in je vinger weer zou denken aan die arme en hulpbehoevende Afrikanen. Alles om de geadresseerde maar met een schuldgevoel op te zadelen en dus te bewegen tot een flinke donatie.

Maar dat schuldgevoel dat kwam bij ons niet. Eerder irritatie en boosheid. Want in plaats van duizenden mensen in Nederland zo¿n dik pak papier op te sturen, had dat geld ook besteed kunnen worden aan hulp in Afrika. Een week later kwam er trouwens weer zo¿n envelop met een herinneringsbrief.

Dat Amref goed werk doet, daar twijfel ik niet aan. Maar dit overdreven, ergerlijk gebedel stoot zelfs welwillende donateurs als mijn vader af. De Flying Doctors vliegen rechtstreeks de prullenbak in.

Petra Jansen

|Doorsturen