Nieuws

Column: Om

Door Petra Jansen

Kent u dat filmpje uit 1998 van Frans Bromet, waarin hij voorbijgangers vraagt of ze een mobiele telefoon hebben of er eentje willen? De meeste geïnterviewden zeggen er geen behoefte aan te hebben. “Ik heb toch een antwoordapparaat?”, zegt een student schouderophalend. “Ik hoef niet overal bereikbaar te zijn”, antwoordt een andere man. Hilarisch om te zien in een tijd waarin mensen zonder mobieltje nog slechts een uitzondering zijn.

Zo gaat het vaak. Er wordt iets nieuws geïntroduceerd en eerst denk je: dat hebben we toch helemaal niet nodig? Maar na een tijdje ga je overstag, want dat nieuwe product blijkt toch verdomd mooi en handig te zijn. En dan wil je voor geen goud meer terug.

Zo zou ik ook niet meer terug willen naar de oude bibliotheek op het Koningsplein, nu ik de LocHal van binnen heb gezien. Lang heb ik het onbegrijpelijk gevonden dat die goeie ouwe bieb werd weggerukt van zijn plek in het stadshart, in mijn ogen een ideale locatie met al dat winkelend publiek dat even aanwaaide voor een boek of een kop koffie. En waarom zou je een oud pand voor miljoenen euro’s verbouwen als het oude gebouw ook nog voldoet? Nu denk ik: het waren mooie jaren daar aan het Koningsplein, maar de toekomst ligt toch echt in het nieuwe icoon in de Spoorzone. Die passanten komen nu niet meer omdat de winkels vlak bij liggen, maar omdat het gebouw zelf zo fantastisch is. En beter kun je het natuurlijk niet krijgen.

Ik heb op de openingsdag van de LocHal mijn ogen uitgekeken. Ook Hans Smolders, voorheen fel tegenstander van de verhuizing van de bibliotheek, zag ik na vijven nog even binnenwandelen en bewonderend rondkijken. Als zelfs de grootste criticasters zo snel om zijn, dan heb je als stad een prestatie van formaat neergezet.

Petra Jansen

|Doorsturen