Nieuws

Column: Pinnen

Door Petra Jansen

We zaten in een restaurantje in hartje Aken, net over de grens in Duitsland. Een minuut of 5 nadat we besteld hadden, begonnen we ons ineens af te vragen of het wel mogelijk was om te pinnen; als echte Nederlanders hadden we natuurlijk nauwelijks contant geld op zak. We keken naar de balie achter in het eethuisje, maar geen pinapparaat te bekennen. Toen de eigenaar ons eten kwam brengen, werd ons vermoeden bevestigd: nur Bargeld bitte. Maar hij maakte er geen halszaak van; we konden na het eten naar de pinautomaat op de Markt.

Vorige week waren we in Düsseldorf en ook daar werden in het restaurant plastic betaalkaarten geweerd. Gelukkig had ik deze keer bij toeval genoeg briefgeld in mijn portemonnee. Een andere Nederlander zag ik vertwijfeld met zijn oranje ING-pas bij de bar staan.

Zeggen wij in Nederland tegen pinnen meestal ‘ja graag’, de Duitsers houden het vaak bij ‘nein danke’. En ik vind dat prima. Ik vind het juist een slechte zaak dat er ook in Tilburg op steeds meer plaatsen alleen maar per pin betaald kan worden. We lijken in Nederland te vergeten dat contant geld ook anno 2019 nog steeds een wettig betaalmiddel is. Voor veel mensen is betalen met cash een goede manier om een overzicht te houden over hun uitgaven. In een artikel op internet las ik dat dat de belangrijkste reden is dat Duitsers zo dol zijn op cash geld. Bovendien zijn ze erg gesteld op hun privacy. Betalen met een mobieltje willen ze bijvoorbeeld niet, 88 procent van de Duitsers is namelijk bang dat zijn smartphone gehackt wordt.

Ouderwets? Ach ik ben blij dat onze oosterburen ons weer even met beide benen op de grond zetten.

Petra Jansen

|Doorsturen