Nieuws

Column: Routine

Door Petra Jansen

De dingen die je dagelijks doet worden soms zo’n routine, dat je achteraf wel eens vergeet dat je ze hebt gedaan. Ik vergeet bijvoorbeeld regelmatig dat ik mijn fiets op slot heb gezet (wat natuurlijk altijd nog beter is dan vergeten óm je fiets op slot te zetten). Veelvuldig terugkerende handelingen neem je gewoonweg niet meer in je op. Zodat je naderhand twijfelt aan jezelf en voor de zekerheid toch maar even gaat checken. Uiteraard voor niks.

Het oversteken van de cityring doe ik ook dagelijks, maar dat zal nooit een routine worden. Elke dag vergt het weer opperste concentratie om als fietser veilig de overkant van deze racebaan te bereiken. Twee weken geleden was de eerste keer dat ik achteraf echt dacht: blij dat ik nog leef.

Ik kwam, zoals vaak, aangereden vanaf de Oude Markt, langs de Heikese kerk. Eerst afremmen voor het chaotische fietspad, waar scooters en e-bikers vanuit het niks voorbij komen racen en de rest van de weggebruikers te lam is om richting aan te geven. En dan heb ik het alleen nog maar over de fietsers van línks hè.

Daarna stapvoets naar de strook met zwarte kinderkopjes (waarop ik een paar jaar terug gigantisch onderuit ben gegaan, maar dit terzijde) en rustig wachten tot je eindelijk de gok kunt wagen, voorafgegaan door veel zal-ik-wel-of-zal-ik-niet-momenten. En met wat gevloek tussendoor vanwege de asociale hardrijders.

Meestal gok ik goed, maar deze keer vergiste ik me. Toen ik halverwege de rechter rijbaan was, zag ik een motorrijder naderen. Die zich gelukkig voor de verandering aan de snelheid hield, waardoor we elkaar niet raakten. Ik trapte snel verder, met knikkende knieën.

Routine wordt het dus nooit. Maar je hebt wel elke dag hetzelfde gezeik.

Petra Jansen

|Doorsturen