Nieuws

Column: Wegwerpmaatschappij

Door Petra Jansen

Een vuilniszak op een bankje in het Wilhelminapark. Het had zomaar een kunstwerk kunnen zijn. Een soort protest tegen de milieuvervuiling, of de wegwerpmaatschappij. Ik heb er in elk geval lang naar zitten kijken. Pas na een minuut of wat zag ik op de foto dat er ook nog twee benen uit bungelden, waarvan de voeten verpakt waren in twee doorzichtige zakken. Onder al dat plastic een zielig hoopje mens. Een paar jaar geleden was dit waarschijnlijk nog een trotse man vol hoop op een beter leven aan de andere kant van de wereld. Hij had er alles voor over gehad: zelfs een gevaarlijke reis op een gammel bootje, die ook nog eens duizenden euro's kostte. Allemaal voor niets, want zijn nieuwe beloofde land heeft hem uitgespuugd. Een deceptie die wij Nederlanders ons echt niet voor kunnen stellen. En wat is het leven na zo'n boodschap nog waard? Ik begrijp wel dat je dan de hele dag in de stromende regen op een bankje in een park gaat zitten.

Gelukkig zijn er genoeg mensen die het trieste van de situatie inzien. De politie is zodanig overstelpt met bezorgde telefoontjes dat ze heeft opgeroepen niet meer te bellen. Hulpverleners willen zich over de man ontfermen, maar hij wijst alle hulp af. Behalve dan bed, bad, en brood — gelukkig is er dus ergens nog enige drang tot overleven aanwezig.

Maar zonder dat hij het zelf in de gaten heeft, beeldt deze man ook uit hoe een ander deel van Nederland hem, te lezen aan reacties op sociale media, ziet: als een vuilniszak waarvan je hoopt de dat de vuilnisman hem snel mee terugneemt naar zijn eigen land. Als wij er maar vanaf zijn. Een nieuwe en walgelijke loot aan onze wegwerpmaatschappij.

Petra Jansen

|Doorsturen